Om te beginnen is het belangrijk voor ouders zich ervan bewust te zijn welke waarden hun in hun eigen leven het kostbaarst zijn. En of die waarden goed en nuttig zijn. Het is dus allereerst aan de ouders te bepalen voor welke waarden zij willen leven. Dat is tevens de enige manier om eensgezindheid te scheppen in het gezin. En deze eensgezindheid is toch een van de doelstellingen die elke ouder wil verwezenlijken.
Een saamhorig gezin wil niet zeggen: een gezin waarvan alle leden zich hetzelfde gedragen. De kinderen moeten zich dan net eender leren gedragen als de ouders. En iedereen moet zich hetzelfde gedragen. Ik herinner me een vader, die naar een lezing was gekomen en na afloop besefte dat zijn gezin helemaal niet eensgezind was. Daar wilde hij iets aan doen. Dus organiseerde hij de volgende zondag een uitstapje, waaraan al zijn kinderen moesten deelnemen. Hij begon met enthousiasme zijn plannen uiteen te zetten aan zijn 15-jarige zoon. Maar de zoon antwoordde: "Papa, ik heb al met een paar vrienden afgesproken om te gaan voetballen!". "Wel, bel ze onmiddellijk op en zeg hun dat je niet mee kunt". Hij praat met zijn dochter, maar die heeft ook afgesproken dat ze kennissen gaat bezoeken. "Wel, bel ze dan op en zeg ze af!". En ten slotte gaat het hele gezin op excursie. De dochter komt de hele middag demonstratief de auto niet uit. De zoon stapt wèl uit, maar hij beledigt zijn vader en krijgt een draai om zijn oren. Aan het einde van de middag komen ze weer thuis, maar in een allerellendigst humeur! Maar de vader mompelt bij zichzelf: "In elk geval had ik vanmiddag een saamhorig gezin!" Maar op deze manier een saamhorig gezin te hebben lijkt me niet erg nuttig.
Volgens mij is een saamhorig gezin een gezin, waarvan de leden dezelfde waarden respecteren. En de werkelijke waarde van zo'n gezin bestaat dan in het totaal van de levensopvattingen van elk der leden van dat gezin. Allen hanteren dezelfde normen, terwijl ieder kind toch zijn eigen levensstijl heeft, maar binnen diezelfde normen.
Dit betekent, dat we erop uit moeten zijn, het goede in onze kinderen te zien. Te ontdekken wat ze te bieden hebben aan talenten. En dan niet alleen op verstandelijk gebied; we moeten hen ook laten voelen dat we hen waarderen, en het vertrouwen dat we in hen stellen, op hen overbrengen. Anders zullen we niet sterk genoeg zijn om de strijd op te nemen voor het behoud van dezelfde waarden, die voor ons het leven de moeite waard maken.?